பெண், ஒருபோதும் வரையறுக்கமுடியாதவளாக இருந்துகொண்டிருக்கிறாள். அந்தந்த நேரத்து அறங்களே அவளிடம் இருப்பவை. ஆனால் பெண்களை, பசுவைக் காட்டிலும் அதிக மேன்மையுடன், மென்மையுடன், 'புனிதத்தன்மையுடன் அணுகவேண்டிய விலங்கு' என்று கருதிக்கொண்டிருக்கிறோம் பார்திதீர்களா? அந்தக் கருத்தைத்தான்; அவள் ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் இருந்து உடைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். இயங்குதலின் ஆதாரத்தை சதா தனது மனதில் வலுவேற்றியிருக்கும் பெண், இவ்வாறு மனம்கொண்டிருப்பது சரியே என்றே ஜீனத்தின் கவிதைகளைப் படிக்கும்போது தோன்றுகிறது.
